Dit jaar wordt Paula 90 jaar en is ze maar liefst 71 jaar lid van de Bredase Hockey Vereniging
PUSH. Vorig jaar werd ze dan ook als erelid in het zonnetje gezet door PUSH. Ze prijst zichzelf rijk qua gezondheid. Een minder goed oor en een rollator zijn de enige “minpuntjes” op haar gezondheid palmares. Gezond van lichaam, goed van geest en vrij van medicijnen. Dit maakt het nog steeds mogelijk voor haar om elke zondag, als de dames 1 en de heren 1 thuis spelen, te gaan kijken. En dat doet ze met plezier. Hoeveel mensen mogen en kunnen dat nog doen op die leeftijd ? De derde helft laat ze aan haar voorbij gaan, maar dat is niet zo vreemd.
Enthousiasme
Paula werd lid van PUSH in 1954 en heeft gespeeld tot ongeveer 25 jaar geleden. Het laatste team was een team met dames op leeftijd, een soort veteranenteam. Zo’n team is er nog steeds.
Bij PUSH zijn allerlei soorten teams. Naast teams voor verschillende leeftijden, is er een G-team, een LG-team en voor jeugd vanaf 4 jaar zijn er wedstrijden op mini veldjes.
Betrokken zijn bij de club staat hoog in het vaandel bij Paula. Hier spreekt iemand met een groot sporthart, voor PUSH welteverstaan.
Vroeger
Vroeger, toen alles anders was, speelde PUSH op het terrein bij Bouvigne. Een veld van gewoon gras vol met molshopen, die de spelers eerst zelf speelklaar moesten maken. En er waren alleen twee kleedkamers, verder niks. Geen kantine en geen douche ruimtes.
In die tijd was er natuurlijk al helemaal geen mobiele telefoon of internet. En omdat ook een vaste telefoon ontbrak, ging men na de wedstrijd naar een café in het Ginneken om te bellen naar de krant om de uitslagen door te geven.
Op maandag ging Paula, samen met anderen, ballen uit de sloot halen, die daar op zondag terecht waren gekomen. Dit waren ballen van kurk. Daar ging dan thuis een schroefje in en zo werden ze te droge gehangen en daarna weer opnieuw geverfd.
Met de paplepel
Paula komt uit een echte hockeyfamilie. Uit het gezin van 7 kinderen kwamen er 5 bij PUSH terecht. Haar inmiddels overleden echtgenoot Herman keek aanvankelijk de kat uit de boom, maar ging wel kijken. Hij ging vooral veel kijken naar hun zonen Olaf en Maarten, die ook behept waren met het hockey-gen.
Herman werd later ook coach en hoe trots waren Paula en hij op hun zonen. Trots is Paula nu nog op die twee.
Olaf en Maarten hebben beide het 1e gehaald en Maarten is ook nog trainer geweest van de dames 1.
Betrokkenheid
En als je zo bezeten bent en het groene bloed kruipt waar het niet gaan kan, dan laat je het niet alleen bij spelen bij PUSH. Paula heeft tal van functies bekleed en volgens eigen zeggen ongeveer alles gedaan wat je kunt doen bij zo’n club, van secretariële werkzaamheden tot het trainen van teams. “Maar wacht, nee”, zegt ze, “ik mag niet liegen. Bardienst, dat heb ik nooit gedaan. Ik heb 1 keertje glazen staan spoelen, maar daar bleef het bij.” Ik heb zo het vermoeden dat niemand dat haar kwalijk heeft genomen en nog steeds niet doet.
Gepaste trots
Is hockey een elitaire sport? Een bezigheid voor de beter bedeelden? In de volksmond, en zeker uit voetbalmonden, werd het ‘een sport voor kakkers’ genoemd. De waarheid ligt ergens in het midden volgens Paula. Het is inderdaad niet laagdrempelig of goedkoop, maar ook weer niet te sjiek. En kijken op zondag is nog steeds gratis.
Net als het erelidmaatschap van Paula. En deze eretitel lijkt me geheel terecht. Ik denk dat mensen zoals Paula zeldzaam zijn. Die moeten we in ere houden en, ook al wil ze daar zelf niks van weten, we mogen haar best een klein beetje op een voetstuk plaatsen.
Editie 123 - maart 2026 - geschreven door: Rob Roovers
